home_b1.jpg

Keerzijde: een heerlijk boek

Zie de poes die slaapt. Zie de tijger die jaagt op een gazelle. Zie de mussen die vechten om een stuk brood. Zie Sofia die voor juwelen, dure kleren, reizen en luxe etentjes haar vriend Júlio bedriegt met Afonso. Zie Júlio die op het punt staat om Afonso dood te schieten op zijn 60e verjaardag.

Wat onderscheidt mensen van de andere dieren op planeet Aarde? Zelfmoord! Alleen mensen zijn in staat om zelfmoord te plegen. Geen enkel ander dier is daartoe in staat.

Dulce Maria Cardoso heeft een heerlijk boek geschreven. Vol wijsheid. Zonder te oordelen. Enkel door te registreren. Ze registreert zoals de dingen in het leven van mensen gaan. Kunnen gaan. Meestal gaan. En ook anders hadden kunnen gaan door een briesje. Een bijna-briesje.

De titel 'De vloer van mussen' (O Chão dos Pardais') in het Portugees doet wat mij betreft meer recht aan de inhoud van het boek dan het Nederlandse 'Keerzijde'. De vloer van mussen is meer aards. Meer verbonden aan dat wat alle dieren op Aarde bindt.

Dit is een van die boeken die je zelf moet lezen om het te vatten. Zelf lezen om het openingsgedicht te vatten en een tiental citaten van "wijsgeren" die een deel van de hoofdstuktitels vormen. 

Het gaat niet om Afonso die zijn vrouw bedriegt met een vriendinnetje. Ditmaal Sofia. Het gaat niet om zijn vrouw Alicia die meer nog dan Júlio redenen heeft om Afonso te doden. Maar nooit een goed alibi heeft kunnen vinden. Het gaat niet om de kinderen Manuel en Clara. Evenmin om dienstmeid Elisaveta die verliefd wordt op de lesbische Clara. Evenmin om Manuel die na een maandenlange chatrelatie eindelijk Lily in het echt leert kennen.

Ook de mensen in het boek zijn als mussen die op grond vechten om ... Ja wat? Geld? Schoonheid? Intelligentie? Macht? Privileges? Eten (lees: brood)?

Een van de mooie recensies op de site goodreads.

https://www.goodreads.com/book/show/33158210-keerzijde?from_search=true